ศาลรัฐธรรมนูญ อ่านคำวินิจฉัยในคดีที่ผู้ตรวจการแผ่นดิน ยื่นคำร้องว่าการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2569 อาจไม่ชอบและขัดต่อรัฐธรรมนูญ จากกรณีที่คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) จัดให้มีคิวอาร์โค้ดและบาร์โค้ดในบัตรเลือกตั้ง

โดยตุลาการศาลรัฐธรรมนูญได้ปรึกษาหารือ ลงมติ และวินิจฉัยว่า กรณีดังกล่าวไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ จึงไม่จำเป็นต้องมีการจัดการเลือกตั้งใหม่ทั้งในแบบบัญชีรายชื่อและแบบแบ่งเขต

โดยศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยว่า จากการสืบพยาน ทราบว่าทั้งบาร์โค้ด และคิวอาร์โค้ด แม้จะสแกนได้จากมือถือ แต่ก็จะได้ข้อมูลแค่ตัวเลข ไม่มีการบันทึกข้อมูลผู้เลือกตั้ง และต้องใช้เอกสาร 3 อย่าง คือบัตรเลือกตั้ง ต้นขั้ว และบัญชีรายชื่อ ซึ่งไม่สามารถหาตัวตนได้ ยกเว้นจากคำสั่งศาล

สำหรับบัตรแบบแบ่งเขต คิวอาร์โค้ด จะเห็นตัวภาษาอังกฤษ และตัวเลข ที่ตรงกันของหมายเลขเลขเล่ม แบบแบ่งเขตจะเห็นหมายเลขเล่ม 1 สัญลักษณ์ ต่อ 20 ใบ ส่วนบาร์โค้ด จะได้หมายเลข ประจำเล่ม แต่จะรู้ตัวบุคคล ต้องมีบัญชีรายชื่อ และต้นขั้ว เมื่อพิจารณาบัตรแบบแบ่งเขต กำหนดคิวอาร์โค้ด เป็นเลขเล่ม ถอดรหัสแล้ว เมื่อจับคู่กับผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งเฉพาะราย น้อยมาก ฟังได้ว่าแบบคิวอาร์โค้ด ไม่สามารถเชื่อมโยงหาผู้ลงคะแนนได้

ส่วนแบบบัญชีรายชื่อ มีทั้งคิวอาร์โค้ด และบาร์โค้ด ก็ต้องถอดรหัสอีกชั้น เป็นหมายเลขเล่ม บาร์โค้ดด้านล่าง เป็นข้อมูลที่ไม่ต้องเข้ารหัส และรู้ได้ทันทีว่ามาจากต้นขั้วใด จึงฟังได้ว่าบัตรบัญชีรายชื่อสามารถเชื่อมโยงได้จากการสแกน และหากเชื่อมโยง ต้นขั้ว บัญชีรายชื่อ ย่อมทำให้เชื่อมโยงผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งเป็นการเฉพาะตัวได้

ส่วนที่อ้างบุคคลภายนอกสแกนรหัสแท่งบาร์โค้ด แล้วระบุผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งได้ เห็นว่า เวลานับคะแนน สามารถสแกนได้ แล้วได้หมายเลขบัตรที่ตรงกับต้นขั้ว แต่การเอาไปจับคู่ต้นขั้ว เป็นหนทางเดียว บุคคลภายนอกต้องทำการร่วมกับเจ้าหน้าที่ต่าง ๆ ของกกต. จึงจะระบุตัวบุคคลได้ ซึ่งทำยากอย่างยิ่ง จึงฟังไม่ได้ว่าบุคคลภายนอกจะระบุผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งได้

อย่างไรก็ดี เมื่อพิจารณาแล้วเห็นว่า การใช้บาร์โค้ดเพื่อควบคุมบัตรเลือกตั้ง ไม่ได้แสดงให้เห็นว่าผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งเลือกใคร โดยจะรู้ได้ต้องมีข้อมูลเอกสาร 3 ส่วนมาประกอบ เมื่อไม่มีหลักฐานใดว่ามีการเชื่อมโยงเอกสารดังกล่าว ข้อกล่าวอ้างผู้ร้องจึงรับฟังไม่เพียงพอว่าทำให้หลักการลงคะแนนโดยลับเสียไป จึงไม่เป็นปัญหาเรื่องความชอบของรัฐธรรมนูญ